Örgütlenme ve toplumsal meselelerde fikir yürütme konusunda her geçen gün değişim gösteren diaspora bu süreçte geçmişi, bugünü ve kurumları sorgulayarak bunu gerçekleştiriyor. Artık birçok kişinin ve kurumun toplumda adını ve yerini aldığı bu dönemde, Kaffed de kendi yerini almışa benziyor. Mevcut düzene ve sisteme muhalif ama doğru ve gerçek bir durumun varlığı halinde muhatap alınmayıp, üniversite ve internet örgütlenmeleri ile faal olan grupların kendi inisiyatifleri ile hareket etmeleri gerçeğine rağmen, Kaffed her fırsatta otorite olduğunu ve diasporanın birincisi, temsilcisi olma iddiasını yeniliyor.

Toplumları yönlendirmek ve arzu edilenlerin yaptırılmasını sağlamak için en büyük araçlardan birisi otoritedir, bu sebeple elde edilmesi zor fakat işlevselliği yüksek bir güç. Meşruiyet ve rıza kavramları olmaksızın var olamayacak otoritenin kabul görmesinin sebepleri üzerine yapılan çeşitli tasniflerden, en makul ve geçerli görülenlerden birisi Max Weber’inki.  Sosyolojik gerçeklik üzerine kurulu Weber’in otorite anlayışına göre, siyasi  veya toplumsal iktidar olma iddiasında olanın, otoritesini meşru kılacak geleneksel, hukuki ve karizmatik otoriteye bir arada ya da en azından birine sahip olması gerekiyor.

Bunlardan gelenekselliğe göre, otoriteyi meşru görmemizin bir sebebi, toplumun önündeki bu gücün geçmişten beri süregelen usule uygun olması. Yani atalarının veya kendisinden birkaç nesil ötesinin uyduğu kurallara uyup aynı şekilde iktidar olan, otoritesini aynı yöntemlerle kullanan iktidardan toplum razı oluyor. Burada diaspora için de temsiliyet iddiasında olan Kaffed kurumunun, kendisinde olduğunu zannettiği otoritenin gelenekselliğimizle ne kadar ilişkili olduğu sorusu geliyor akla. Mevcut durumda geleneğin bizi götüreceği yol, karşılaştığı her otoriteye boyun eğmek ve kendisinden sonrakilere de bunu yapmayı tavsiye etmek değildir. Aile meclislerinde çocukların dahi görüşünün alınıp öyle karar verildiği toplumsal yapımız, kendisinden olmayanları ve onların ne düşündüklerini yok saymayı değil, niçin ayrışmaların yaşandığını düşünüp nerede hata yapıldığını sorgulamayı gerektiriyor.

Geleneksellik ile meşruiyeti besleyecek diğer bir unsur da hukukiliktir Weber’e göre. Bizde hukukilik ve gelenekselliğin iç içe geçtiğini düşünürsek, xabze ya da töresel değerlerimiz bizim anayasamız sayılıyor. Adil olmak, dürüst olmak, gerçekleri inkar etmemek, saygılı olmak, kısaca iyi insan olmak anayasamızın değiştirilemez maddeleriyse, birçok kez ihlal edildiği ortada.  Thamade dediğimiz kişiler "hukukumuza” uygun olduğu ve bunu herkesten iyi bildiği için toplumun önünde kabul ediliyorlarsa, her zaman bunun en güzel uygulayıcısı olmakla yükümlüdürler.  Evine gelen misafiri benden değil diyerek kovmak, aynı mahallede yaşadığı ihtiyaç sahibi insanları görmezden gelmek ne demekse,  yıllardır aynı ülkede yaşadığımız savaş mağduru Çeçenlerin görmezden gelinip, geri dönmeleri hallinde başlarına ne geleceği bilindiği halde gitmelerini en iyi çözüm olarak görmek de aynı şey.

Atalarının boğulduğu denizden çıkan balığı hala yiyemeyen Çerkesler varken, toplu mezarlar üzerinde gerçekleştirilecek Soçi olimpiyatlarına karşı çıkmayıp, üzerine karşı çıkanları engellemek, maddi çıkar elde edileceği bahaneleriyle olimpiyat yardakçılığı yapmak, kesinlikle bizim geleneğimizden ve hukukumuzdan değil.

Eski yunan dilinde "tanri vergisi” anlamına gelen karizma kelimesinin tam karşılığını eskiden olan ve hala –çok şükür- hayatta olan thamatelerimizde görebiliyoruz. Aynı karizmayı toplum önderliğini üstlenenlerin de üzerinde taşıması gerekirken, bu topluma sürekli kendisi gibi biat etmesi gerektiğini telkin eden, bir yapıyla karşı karşıyayız.  Anavatanla ilişkileri korumayı misyon edindiğini söyleyip, aynı zamanda anavatanın evlatlarına ırkçı saldırıları gerçekleştiren faşistleri besleyen devletin elçiliğinde dizlerinin dibinde oturduğu pozlarını yayınlamaktan çekinmiyor. Sergilediği bu cılız tavırlarla karizma yoksunluğunun  nasıl bir şey olduğunu açıklıyor.

Meşruiyetinin eksik, rızanın toplumdan değil belli kişilerden alındığı temsiliyet iddiasındaki bu kurum, toplumdaki asıl yerinin ne olduğunu göremeyecek kadar gelin güvey olmuş durumda. Böyle gidilirse, kendilerinin de fark etmekten kurtulamayacağı duruma hızla yaklaşıp, kendi kendilerini tasfiye etme yolunda ilerliyorlar. Sıfat edindikleri kavramlar üstlerine oturmuyor, zira kendi kendini otorite ilan etmekle de otorite olunmuyor.

Tram Merve Esen

http://www.kafkasyaforumu.org/tram-merve-esen/naylon-otorite?sms_ss=facebook&at_xt=4d1a74bdf7e27ebd,0